Zwykły człowiek
Zwykły człowiek to średniej wielkości humanoid o neutralnych cechach, reprezentujący przeciętnego mieszkańca świata D&D. Jego podstawowe statystyki czynią go prostą postacią bez specjalnych zdolności bojowych czy magicznych.
Zwykły człowiek posiada klasę pancerza równą 10 oraz niską liczbę punktów życia, co odzwierciedla jego ograniczoną wytrzymałość i brak doświadczenia w walce. Jego atrybuty – Siła, Zręczność, Kondycja, Inteligencja, Roztropność i Charyzma – są na poziomie przeciętnego człowieka, co czyni go postacią bez wyraźnych mocnych ani słabych stron.
Porusza się z prędkością 30 stóp i dysponuje pasywną percepcją na poziomie 10, co oznacza, że nie posiada szczególnych zdolności sensorycznych. Zwykle mówi jednym językiem, najczęściej Wspólnym, co ułatwia komunikację w większości kampanii.
Jako istota o wyzwaniu 0, zwykły człowiek nie stanowi zagrożenia dla doświadczonych bohaterów, lecz może pełnić rolę tła, NPC lub elementu fabuły, wprowadzając realizm i głębię do świata gry.
Zastosowanie
Zwykłych ludzi można wykorzystać jako postaci niezależne reprezentujące mieszkańców wiosek, miast czy osad. Są idealni do odgrywania ról cywilów, kupców, wieśniaków czy innych postaci drugoplanowych, które nie angażują się bezpośrednio w walkę. Mogą służyć jako źródło informacji, tło społeczne lub elementy fabuły, które gracze mogą chronić lub z którymi mogą wchodzić w interakcje.
Skalowanie / wyższe poziomy
Ze względu na niskie wyzwanie i podstawowe statystyki, zwykłych ludzi trudno skalować bez dodawania nowych zdolności lub cech. Można jednak zwiększyć ich liczbę, aby stworzyć tłum lub grupę, która może stanowić wyzwanie dla bardzo słabych postaci lub pełnić rolę przeszkody społecznej.
Wskazówki dla Mistrza Gry
MG powinien traktować zwykłych ludzi jako element świata, który dodaje realizmu i pozwala na budowanie relacji oraz historii. W sytuacjach konfliktowych warto podkreślić ich bezbronność i skłonność do ucieczki lub negocjacji, co może zmusić graczy do podejmowania decyzji moralnych.